Categorie archief: Huiselijk geweld

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet

1Afgelopen week, de week tegen kindermishandeling, presenteerde de taskforce ‘kindermishandeling en seksueel misbruik’ haar eindrapport Ik kijk niet weg met daarin talloze aanbevelingen die ervoor moeten zorgen dat kindermishandeling in Nederland flink wordt teruggedrongen. Iets wat al jaren op de agenda staat, maar wat nog steeds niet is gelukt. Jenny de Jeu las het rapport en zag dat er een belangrijke aanbeveling ontbreekt: het inzetten van mensen die kindermishandeling zelf hebben ervaren.

Voelsprieten
Juist bij het signaleren van kindermishandeling kunnen mensen met eigen ervaring een groot verschil maken. Zij hebben zeer goede voelsprieten ontwikkeld, letten op andere dingen en kunnen daardoor een bijzonder nuttige bijdrage leveren als het erom gaat zaken eerder te signaleren. Mensen met eigen ervaring pikken de kinderen waar iets mee aan de hand is er vaak zo uit.

Ook als het gaat om de vraag wat kinderen en ouders die in de knel zitten nodig hebben, kunnen ervaringsdeskundigen een bijzonder relevante bijdrage leveren. Zij hebben een beter en ander beeld van wat kan helpen en zullen andere dingen bedenken dan mensen die niet weten hoe het is om in zulke moeilijke omstandigheden op te groeien. Zij weten bijvoorbeeld hoe belangrijk het is dat er in ieder geval íemand in je omgeving is bij wie je je veilig voelt en die weet wat er thuis speelt. Veel kinderen, jongeren en ouders schamen zich voor wat er aan de hand is en praten er nooit uit zichzelf over. Hierdoor kun je je extra alleen voelen en kun je ook geen steun krijgen.

Wegkijken, toen en nu
Veel mensen met psychiatrische problematiek zijn opgegroeid in een complexe, onveilige context. Ook onder dak- en thuislozen blijken enorm veel mensen ervaring te hebben met kindermishandeling. De buitenwereld heeft vaak nooit iets aan deze kinderen gemerkt. En als zij eenmaal volwassen zijn en hulp zoeken voor de gevolgen van wat zij hebben meegemaakt, dan is er nauwelijks aandacht voor de moeilijke omstandigheden waaronder zij opgegroeid zijn en richt de hulpverlening zich op het omgaan met hun stoornissen en problemen. Dat die zijn ontstaan in een poging je staande te houden in een onveilige context, wordt niet gezien. Als eerder gesignaleerd was in welke omstandigheden iemand was opgegroeid, dan had hij of zij misschien niet deze problemen en stoornissen hoeven te ontwikkelen.

Het kan beter
Het is niet alleen belangrijk om eerder en beter te signaleren, maar vooral ook om kinderen zelf in staat te stellen om aan de bel te trekken. Er zijn teveel kinderen met zeer beschadigende ervaringen waarbij niemand ook maar iets ‘gesignaleerd’ heeft… Daarom zou in alle klassen op alle scholen consequent aandacht besteed moeten worden aan deze zaken. Dat kinderen leren wat wel en niet oké is. Dat kinderen weten dat zij het kunnen aangeven als er iets met hen aan de hand is, als zij thuis in de knel zitten of als zij zich zorgen maken om een vriendje. En dat ze weten bij wie ze dan terecht kunnen. De kinderombudsvrouw noemde pas een goed voorbeeld: een school die een grote kikker had waar de kinderen een briefje in konden doen. Heel simpel en toch heel effectief.

Advies aan de taskforce en de net opgerichte ‘beweging tegen kindermishandeling’: vraag de mensen met eigen ervaring wat zij nodig hadden toen zij als kind opgroeiden in een moeilijke context. Wat zou hen wel geholpen hebben? Hoe hadden wij hen wel kunnen zien? Ik denk dat we dan zo een nieuw rapport met aanbevelingen kunnen vullen.

Zie ook www.taskforcekinderenveilig.nl

Dit artikel verscheen in Deviant tijdschrift tussen psychiatrie en maatschappij

 

Advertenties

‘Ze horen toch bij elkaar!’ – huiselijk geweld in de supermarkt

Pas geleden was ik in de supermarkt getuige van huiselijk geweld. Een man deed erg dreigend naar een vrouw met 3 kleine kinderen. Hij schreeuwde tegen haar en de vrouw zag er angstig uit. Ik zei tegen de man dat hij dit niet moest doen. Een andere klant van de supermarkt viel mij bij. De man ging vervolgens tegen mij tekeer. Ik zei de man dat hij op moest houden en dat ik de politie zou bellen. Ik vroeg aan de kassamedewerker of hij de politie wilde bellen omdat een klant agressief was tegen een vrouw met 3 kinderen. De medewerker belde niet en zei ‘ze horen toch bij elkaar’. Ik heb de vrouw gevraagd of ze het goed vond dat ik de politie belde. De vrouw vond dat goed en was inmiddels in tranen. Inmiddels was een andere medewerker wel in actie gekomen en had meneer verzocht om weg te gaan. Mijnheer stond in het zicht mevrouw in de hal op te wachten.

Ik kon niet verstaan wat de agressieve man allemaal zei op het moment dat hij tegen de vrouw tekeer ging omdat ik zijn taal niet sprak. Maar het was klip en klaar dat het erg dreigend was. Van een omstander die zijn taal wel sprak begreep ik later dat hij de vrouw met de dood had bedreigd.

Totdat de politie er was bleven de andere klant en ik bij de vrouw en kinderen. Bij de inpaktafels, vlakbij de uitgang. Niet op een veilig rustig kantoortje ofzo. De politie heeft gezorgd dat mevrouw veilig naar huis kon. (deze man woonde niet bij deze vrouw, de moeder van een van haar kinderen). En heeft nog even naar de man gezocht die inmiddels gevlogen was.

De volgende dag ben ik naar de supermarkt gegaan en heb met de manager deze situatie besproken. Ik vond de reactie van de supermarkt erg ongepast en onveilig bovendien. Er werden allerlei smoesjes aangehaald. Dat het in deze cultuur normaal zou zijn om op een dergelijke manier met elkaar te communiceren. En dat de medewerker had verstaan dat er niks aan de hand was, terwijl hij op flinke afstand kassa aan het draaien was. Uiteindelijk heeft de manager aangegeven een en ander nog eens goed met de medewerker door te nemen bij een kop koffie.

Wat een onnodig gebrek aan adequaat handelen,  warmte en begrip naar deze klant (en kinderen!) in nood.  Bovendien: geweld is nooit acceptabel, ook niet als mensen bij elkaar horen.

Heb vele vragen: wordt deze mensen hulp aangeboden? Of is de kous nu afgedaan? Kan zijn dat deze vrouw geen aangifte wil doen, maar gaat er dan wel enige zorg uit naar deze vrouw en kinderen? Ik vermoed dat dit niet de eerste keer is dat dit gezin dergelijke dingen meemaakt. De kinderen waren getuige dat hun moeder met de dood werd bedreigd! De politie is nu op de hoogte, zetten zij nu meteen een en ander in gang met betrekking tot de kinderen? En welke lessen trekt de supermarkt?

images