Vorige week bezocht ik een groot Wmo congres. De Wmo gaat over meedoen, het is de bedoeling dat iedereen in staat wordt gesteld mee te kunnen doen.
Ik was op het congres met een aantal ervaringsdeskundigen, mensen die aan den lijven hebben ondervonden hoe het is als je niet vanzelfsprekend mee kunt doen. Godzijdank is er cake op een congres voor de rammelende magen van mensen die nog niet hebben kunnen ontbijten. En dan niet omdat je zo’n haast had, maar omdat je last hebt van een lege portemonaie. En dan is het al heel wat dat je het congres hebt bereikt. Veel mensen komen al niet. Bijvoorbeeld omdat zij geen geld hebben om te komen, zij zich schamen dit kenbaar te maken. Ook zijn er mensen die het zo niet gewend zijn om te reizen en je tussen andere mensen te begeven dat een congres geen doen is. Jammer is dat als deze mensen afwezig zijn, hun belangen vaak ook afwezig blijven omdat niemand dit namens hen aangeeft.
Na een heel saamhorige Wmo dans met elkaar gedaan te hebben waarbij aanvoerders van VWS het goede voorbeeld gaven en iedereen ‘mee kon doen’ werd ik weer met m’n neus op de realistische feiten gedrukt. Na afloop was er de gebruikelijke borrel. Ik ging namens m’n ervaringsdeskundigen nog een drankje halen. De bar was toe kreeg ik te horen. Naast mij stond de dagvoorzitter Pieter Hilhorst die graag ook nog wat wilde drinken. Hij kreeg in eerste instantie ook te horen dat hij niks meer kreeg. Prompt kwam een mevrouw van de organisatie vertellen dat hij als dagvoorzitter nog wel een drankje mocht krijgen. Ik vroeg of de daklozen dan ook nog een drankje mochten. En nee dit was niet het geval! Met stomheid was ik geslagen. Op een congres over meedoen, solidariteit etc. kun je toch een positief goed voorbeeld geven? Stuur als je weet of verneemt dat er mensen zijn om wie het gaat (zou moeten gaan…) in de Wmo juist een extra blad hapjes die kant op. Omdat je niet weet wanneer iemand weer iets warms kan eten. En geef niet alleen de dagvoorzitter te drinken. Die overigens zelf meteen zijn drankje aanbood.
Op de website van Eén Vandaag is een enorme discussie losgebartsen naar aanleiding van de uitzending waarin aandacht wordt besteedt aan een predikant van Jouwkerk.nl die ouders oproept hun kind liefdevol te slaan.
Ik schrik me rot van de reacties, heb ze bijna allemaal gelezen en word er heel treurig van. Als deze reageerders representatief zijn voor de nederlandse opinie is het heel slecht gesteld met het opvoedingsklimaat.Veel mensen zijn van mening dat slaan kinderen niet schaadt, dat kinderen dit zelfs nodig zouden hebben. Ik raad deze mensen aan zich eens te verdiepen in onderzoeken die aantonen dat slaan wel degelijk schaadt. En indien deze mensen kinderen hebben raad ik hen aan opvoedingsondersteuning te zoeken. Bijvoorbeeld via www.stopkindermishandeling.nl Slaan is niet voor niks bij wet verboden, schaadt altijd. Het is een gebrek aan opvoedingsvaardigheden, liefde en veiligheid.
Stemmers bedankt! Dolblij is de Leidse straatadvocaat Thijs van der Horst. Hij heeft namelijk via het Rabobankwensenfonds een cheque gewonnen om een kantoorcamper te realiseren. Zo kan hij met zijn rijdende kantoor naar de dak- en thuislozen toegaan. En hen zo vanuit de camper droog en beschut bijstaan. Hij kan nu nog makkelijker en klantvriendelijker zijn grote werkgebied noord zuid-holland bedienen.
De straatadvocaat is onafhankelijk en staat dak- en thuislozen bij daar waar de instellingen ophouden. De straatadvocaat is in dienst van cliëntenorganisatie Stichting ZON. Stichting ZON neemt met de camper het voortouw om te laten zien dat je op inventieve wijze toegankelijk bent voor je klanten. Nog niet in alle steden in Nederland kunnen daklozen gebruikmaken van een straatadvocaat. De landelijke Klankbordgroep Maatschappelijke Opvang, Vrouwenopvang, Verslavingszorg en Zwerfjongeren zet zich in om in alle steden een straatadvocaat te realiseren. De behoefte aan een straatadvocaat in elke stad was de uitkomst van de in mei 2009 gehouden conferentie ‘Raad en Daad op straat’.
Sommige dingen hebben gelukkig ook positieve bijwerkingen. Zo was ik pasgeleden bij een interview betrokken. Als ondersteuner van een jeugdraad ondersteunde ik een jongere die werd geïnterviewd door een journaliste. De instelling waar de cliëntenraad de medezeggenschap voor vervult had gevraagd of de cliëntenraad in een jubileumboekje ook iets wilde zeggen over een bepaald onderdeel van de organisatie.
De jongere die bereid was hier iets over te zeggen namens de cliëntenraad, laten we hem David noemen is 16 jaar. Voordat de journaliste op het cliëntenraadkantoortje kwam hebben we nog even goed het gespreksonderwerp doorgenomen. En zelfs nog wat actuele relevante informatie van het internet kunnen plukken.
Goed voorbereid met een hele lijst aantekeningen in een schattig onleesbaar jongenshandschrift en de informatie van het internet paraat begon het gesprek. Tijdens het gesprek raakte de jouraliste steeds enthousiaster over het werk van onze cliëntenraad. David vertelde wat hij zoal deed in de cliëntenraad. Met wat voor een belangrijke en leuke dingen we bezig zijn, hoe serieus de organisatie de jongeren neemt en waarom dit zo belangrijk is.
David werd ook gevraagd waarom hij het zelf leuk en belangrijk vindt zich in te zetten voor de medezeggenschap. En hij gaf aan dat hij het goed vindt om zijn ervaringen in te zetten ten behoeve van andere jongeren. Om zo de hulp aan jongeren nog meer te kunnen verbeteren. De journaliste was zo enthousiast door David zijn verhaal en oprecht geïnteresseerd. Door haar gemeende belangstelling gaf zij ook David weer een stuk waardering. En door de vragen die gesteld werden werd hij zich weer eens extra bewust van zijn eigen beweegredenen. Waardoor David na afloop het kantoortje bijna uitzweefde van zoveel positieve aandacht! En wel helemaal voor hem alleen, geen andere raadsleden die ook hun zegje willen doen. Heerlijk wat oprechte aandacht met mensen kan doen! Laat dat nou precies hetgeen zijn waar de cliëntenraad bovenal aandacht voor vraagt!
Dit interview had dus voor alle betrokkenen positieve bijwerkingen, ikzelf heb hier natuurlijk ook van genoten. Dat is brandstof voor het hart. De positiviteit straalde zelfs af op onze eigen communicatiemedewerkster. Ik belde haar om te vragen wanneer het artikel goedgekeurd moest zijn. Waarop zij mopperend de telefoon opnam en meteen vertelde dat ik alleen goede dingen mocht vertellen aangezien ze al teveel te horen had gekregen wat er allemaal niet goed was gegaan die dag. Ik vertelde haar m’n positieve verhaal over het interview met David. En wenste haar een fijne dag met veel positieve bijwerkingen.
Deze blog is samen met andere columns over medezeggenschap en aanverwante zaken ook te lezen op www.afkevanhalen.nl
Vandaag deed de Dutch Homeless Cup Leiden aan. Voor het eerst deed ook een Leids voetbalteam mee. In dit tournooi krijgen (ex-) dak- en thuislozen de kans om te schitteren op het voetbalveld. Zo ziet de samenleving deze jongemannen eens op een andere manier! Mensen wilden foto’s van de sterspelers en vroegen om een handtekening! Dat is nog eens iets anders dan dat er op je neer wordt gekeken! Zoveel positieve aandacht deed de spelers zichtbaar goed.
Het team uit Leiden bracht het er goed van af. Zij wonnen 2 van de 3 wedstrijden glansrijk. Geholpen door prachtig weer en een enthousiast Leids publiek.
Super dat verschillende organsiaties tesamen een dergelijk positief evenement weten neer te zetten met elkaar. Bewijst weer eens dat sport en dan met name voetbal mensen verbindt.
De komende tijd zijn verschillende steden in Nederland gastgemeente voor de Dutch Homeless Cup. Uiteindelijk zal er een internationale finale plaatsvinden in Italië, het is nog even spannend welk team Nederland mag vertegenwoordigen. Zie ook: Dutchhomelesscup
Gister samen met wat Jeugd Denktankers aanwezig bij de aftrap van de meldcriteria Verwijs Index Risicojeugd. Minister Rouvoet overhandigde het eerste exeplaar van dit instrument.
Nog steeds aarzelen mensen of ze een situatie die ‘niet pluis’voelt moeten melden. Stel dat je onterecht ouders beschuldigd van allerhande nare zaken….
Iedereen die een ‘niet pluis’gevoel bij zichzelf bemerkt; doe hier iets mee! Je krijgt dit gevoel niet voor niks vertrouw hier op!
Uit onderzoek blijkt dat slechts een heel klein percentage van de meldingen rondom kindermishandeling onterecht (of onbewezen?) bleken te zijn. En dan te bedenken dat lang niet alle zaken überhaupt gemeld worden.
Ook blijkt uit onderzoek dat zo’n 40 % van de meldingen van kindermishandeling afkomstig is van buren. Hoe zit het met die andere 60 %? Wonen deze kinderen allemaal in een vrijstaande woning? Of hebben de buren niet het fatsoen om hun verantwoordelijkheid te nemen? Vele vormen van kindermishandeling ontgaan de buren namelijk heus niet.
Stel je bent zo’n kind die wacht totdat iemand het lef heeft om een melding te maken van het feit dat er iets niet pluis is…
Werd door mensen aangespoord weer eens met een nieuwe blog te komen. Had al een leuk idee. In het Leidse Hout heb je een prullenbak met een mooi graffiti hart erop. Met fotocamera, hond en goed humeur toog ik naar het Leidse Hout. Daar aangkomen is de mooie lieve grafitti weggehaald… Over smaak valt niet te twisten en er zullen wel regels voor zijn. Maar dit was juist zo’n uiting waar veel mensen volgens mij wel blij van werden, jammer! Ik ben ook wel zo braaf dat ik er geen nieuw hart op ga spuiten.
Plan B was foto’s maken van mooie bomen. Dat is wel goed gelukt, daarvan zal ik er nog wel wat op deze blog zetten als ik een keuze heb kunnen maken. Had nog veel mooie foto’s willen maken maar ik moest ondertussen erg nodig naar de wc. Door het mooie weer waren er iets teveel mensen aanwezig om ongestoord tussen nog wat kale bosjes te gaan zitten. Dus ik gauw naar huis. Bij het bruggetje aangekomen waar ik m’n fiets altijd zet; fiets weg! Gelukkig niet gejat, maar helaas wel in de sloot gegooid! Nu moest ik naar huis lopen want in m’n eentje zonder touw e.d. kreeg ik die fiets er nooit uit. Ik moest nog steeds nodig naar de wc, dus was blij toen ik eindelijk thuis was. Broer opgetrommeld, groot ontsnappingstouw (voor als er brand is) met haak eraan mee. En in twee keer hengelen was m’n fiets eruit. En het mooiste is; ik heb dus mooi m’n goede humeur niet laten verpesten!
Bomen en harten hebben jullie dus te goed, moeten het nu even doen met een foto van m’n fiets.
‘Wa wa wa waanzinnig gedroomd’ aldus een liedje van Kinderen voor Kinderen in de jaren 80 (waar is dit geweldige conceptKinderen voor Kinderen tegenwoordig trouwens gebleven?!) De wajong is een uitkering op minimum niveau voor jonggehandicapten. Dit is helemaal geen droom! Als je een ziekte, handicap of iets dergelijks hebt waar je niet om gevraagd hebt wil je niet afhankelijk hoeven zijn van een uitkering.
Iedereen wil uiteindelijk zoveel mogelijk voor zichzelf kunnen zorgen. Het aantal jongeren wat gebruik moet maken van de wajong groeit de laaste jaren gestaag. In 2008 stond de teller op zo’n 166.000. De noodzaak om hier iets aan te veranderen groeit mee met dit aantal. Echter de handicap van jongeren is helaas vaak niet te veranderen. Ook aan de motivatie van jongeren om te werken zal het vaak niet ontbreken. Wat wèl nodig is, is dat werkgevers meer ruimte bieden aan deze jongeren. Geef hen de ruimte, het vertrouwen en de ondersteuning en ook de financiële beloning die zij nodig hebben, die zij verdienen!
En nee, geef het als werkgever of jongere niet op als het werken niet zonder moeilijkheden verloopt. Deze moeilijkheden zijn er om opgelost of geaccepteerd te worden. Jonge mensen hebben het nodig dat werkgevers in hen geloven en kansen bieden. Vaak is het al lastig genoeg om in jezelf te geloven als je jong bent en ook nog eens te dealen hebt met een handicap. Waardoor je misschien je diploma niet hebt gehaald, minder werkervaring hebt opgebouwd, minder makkelijk vrienden hebt kunnen maken, minder zelfvertrouwen hebt etc. dan leeftijdsgenoten zonder handicap. Je wil niet dat werkgevers jou in dienst nemen omdat je een handicap hebt. Je wil dat een werkgever je in dienst neemt omdat jij jij bent met al je capaciteiten.
Jaren geleden, toen ik zo ongeveer de wajongleeftijd had liep ik stage op een school voor speciaal onderwijs. Voor de jongeren in de hoogste klassen werden stageplekken gezocht. Wat mij toen raakte was een werkgever die een jongere niet wilde laten stagelopen. Immers de handicap van deze jongen was niet zichtbaar waardoor klanten van deze fastfoodketen niet zouden kunnen zien dat deze werkgever ook gehandicapten in dienst had…
Vandaag bieden belangenorganisaties om 13.15 u een petitie aan in de tweedekamer. Er wordt een wetsvoorstel rondom de wajong besproken in de tweedekamer. Belangenorganisaties vinden dat je als jonggehandicapte niet in je inkomen gediscrimineerd mag worden (daar komt het gewoon op neer) als je een handicap hebt en daardoor (deels) bent aangewezen op de wajong. Meer info over de petitie en het wetsvoortel: Platform GGZ info over de wajong.
Gister verkiezingscongres van GroenLinks in de Utrechtse schouwburg:
GroenLinks beleefde een heel hip en modern congres want je kon ter plekke al Twitterend je eigen berichtjes op het grote podiumscherm terugzien, zo ook tijdens de presentaties van de EU-kandidaten.
Lees op Planeet GroenLinks vooral positieve berichten over Twitter op het congres… Kon alleen in de blog van Paul Vermast een ietwat negatief klankje vinden:
“Gevaar was wel een beetje dat het commentaar soms wat té melig aan het worden was”
In de Twitterverslagen zijn de negatieve en flauwe Tweets/Twits achterwege gelaten (geen idee hoe dat getwit allemaal heet en werkt, mijn mobiel is ouder dan het toestel van de gemiddelde 65 plusser).
Heeft dan verder niemand van de Planeetse bloggers zich ook maar enigzins gestoord aan het getwitter? Ik vond het op sommige momenten weinig respectvol en genant. Kandidaten die hun presentatie houden worden ter plekke op groot scherm soms toch wel belachelijk gemaakt… Flauw! Is dapper als je je kandidaat stelt, en daar gaat staan. Dat alleen al verdient steun en respect.
Hou het voortaan lekker bij positieve Twitters aan je favoriet gericht op het moment dat jouw favoriet aan het woord is, is heel wat socialer!
